Nie tak miało być

 Kreska odeszła. Nagle i niespodziewanie. Nie umiem powiedzieć dlaczego. Może jej wymęczony organizm na chwilę odzyskał siły, by się mieć siłę z nami pożegnać. Nie wiem, już się nie dowiem. 

Była kotkiem bezdomnym, ale mimo swojego okrutnego losu, starałam się żeby niczego jej nie brakowało. Czy mogłam ją zabrać do domu? Uwierzcie próbowałam, ale ona tego bardzo nie chciała. Wychowywała się na wolności i każda próba udomowienia kończyła się źle. Dlatego staraliśmy się, żeby miała wszystko tam na zewnątrz. I miała. 

Nie wiem dlaczego zachorowała, nie wiem, czy zjadła coś zatrutego, czy ktoś celowo podrzucił coś, co jej zaszkodziło. Czy po prostu jej przeszłość była nieciekawa. Już się nie dowiem. 

Gdy pisałam Wam poprzedni post byłam szczęśliwa, och jakże naiwna wtedy byłam w swoim przekonaniu, że już jest dobrze,  a najgorsze za nami... 

Mimo, że Kreska nie była naszym kotem, pomieszkiwała trochę u nas, trochę u sąsiadów. Była cudowna i kochana. Urocza towarzyszka spacerów i pracy ogródkowych. Nie jestem wstanie opisać jak boleśnie odczuwam ciszę i pustkę jej nieobecności. Jak zaglądam przez okno łudząc się, że zobaczę te piękne czujne oczy i usłyszę wołanie. Dlatego uznałam, że należy się jej pamięć, bo mimo swojego losu, mimo, że nie miała swoich ludzi i domu, nie była kotem, którego nikt nie kochał. 

Jest to moje ostatnie zdjęcie Kreseczki. Jeszcze nie miałam pojęcia, że jej spojrzenie to pożegnanie ze mną. Że wcześniejsze przytulasy są ostatnimi, że już więcej nie będzie szukała moich kolan, że nie podbiegnie by poprzeszkadzać, nie zawoła o swoją porcję jedzenia. Do ostatniej chwili pozwoliła mi wierzyć, że jest już naprawdę dobrze. A później - odeszła. 

Nie tak miało być.