W listopadzie

Dobrnęliśmy do końca pierwszej połowy listopada. Melduję, że jeszcze istnieję, mogłabym napisać, że żyję. Tylko od razu nasuwa się mi odpowiedź - ale co to za życie;). W każdym razie, jak pisałam wcześniej, jest mnie dużo, dużo mniej. Przyszłam tutaj odkurzyć, przypomnieć o sobie. Jestem u was, niestety nie komentuję, ale z przyjemnością czytam Wasze posty :) 

Jesień w tym roku ma wyjątkowo jak dla mnie świetne kadry, piękne kolory i cała reszta. Także radośnie fotografuje jeśli mam chwilę spokoju i potrzebę odpoczynku. 

Nie mam za bardzo o czym pisać, znaczy dzieje się dużo, czasem nawet za dużo. Jednak czy chcę tutaj pisać o tym? Chyba nie bardzo. W każdym razie, jest jesień jest już, jest zimno. Mam dużo pracy, nauki i niestety leczenia. Takie życie. Oby do przodu.. Ale!  Chcę was dziś odwiedzić i chociaż troszkę napisać :) 

 

PRZEJDŹ DO POSTA →

Dobrze to już było?

 

Przeżyłam wrzesień! Chciałabym napisać, że teraz to już będzie tylko lepiej, ale to niestety nieprawda. Teraz zacznie się jazda bez trzymanki i będzie trwała przy dobrych wiatrach do lipca przyszłego roku. I jeśli to przeżyje i wyjdę w jednym kawałku fizycznym, bo nie koniecznie psychicznym. Zastanowię się mocno nad moim życiem. 

Tymczasem siedzę w czyśćcu. Tak sobie ładnie nazwałam etap, w którym aktualnie się znajduje i muszę go przetrwać. Jeśli będę trochę bardziej marudna, proszę wybaczcie. Muszę mieć gdzieś wentyl bezpieczeństwa, bo inaczej nie wiem, jak mam wszystko dźwignąć. Trzymamy się wersji, że to etap przejściowy, że ta weselsza JA, wróci, tylko teraz musi spiąć wszystko co ma i wytrzymać. 

 

Mam wrażenie, nie, ja wiem, jestem świadoma, że w ostatnim czasie często narzekam. Niekoniecznie tutaj, ale w mojej codzienności. W pracy i w ogóle. Tak sobie myślę, że w ten sposób, jakoś próbuje przetrwać, ale to nie jest dobre. Dlatego staram się ile mogę szukać pozytywów. Żeby nie skupiać na tym co mnie stresuje, ale nie zawsze się udaje. Cóż, nikt nie mówił, że zawsze będzie kolorowo i wesoło co nie? 

Czasem mam wrażenie, że dobrze to już było. A potem się zatrzymuje z myślą, że to ja decyduje jak będzie. I muszę wstać i działać. Tylko na efekty muszę jeszcze poczekać. Powiedzcie, że dam radę, kiedy będę w tej czarnej "D" z myślami, że nie dam rady. Powiecie? 

Zdjęcia robiłam jeszcze końcem września, kiedy już mogłam złapać lekko oddech, a jeszcze byłam przed tym kolejnym startem. Teraz siedzę i wiem, że już nie ma odwrotu. Zaczyna się moje trudne wydanie. Być może u końcu, będę wyglądała jak ten oskubany kurczak - trudno. Bylebym to przetrwała:)

Czytam wasze posty, dają mi trochę odskoczni od tego co się dzieje, ale wracam tak późno do domu, że nie mam siły odpisać. Jedyne co robię to kąpiel i spanie, a potem od nowa.  Postaram się troszkę pozaglądać i napisać kilka słów. 

PRZEJDŹ DO POSTA →

Wrzesień, ale jeszcze w sierpniu

 

Wiem, że już wrzesień i nieszczęśliwie większość z nas wróciła do pracy i musi się teraz zmierzyć z kolejnymi miesiącami nieszczęścia.., zabrzmiało okrutnie, ale nie ma co czarować. Wrzesień jest straszny, a potem już wjeżdża - byle to przetrwać ;))) 

Ale! Ja jeszcze żyję wspomnieniami ostatniego sierpniowego wyjazdu, kiedy to było tak pięknie, że można tylko sobie wyobrażać. Beztroska, spokój, klimat jak za dawnych czasów. Woda, kajak i nic więcej do szczęścia. Było to cudownie kilka dni, ale co odpoczęłam to moje, co popływałam kajakiem też moje. 

Przepiękny było to czas, nie chciałam wracać. Mimo, że w domu czekały kotki, ale wiedziałam, że powrót do domu, był jednoznaczny z powrotem do pracy. A tego w tamtym momencie w ogóle nie chciałam. Niestety... trzeba zarabiać żeby koty miały co żreć. Nie ma lekko w tym dorosłym życiu. 

A tymczasem już jest zaraz prawie połowa września, a ja siedzę w papierach i dosłownie mam dosyć papierów, komputera, bolą mnie oczy, plecy i głowa. Co będzie później strach pomyśleć. 

    Wrześniowa, nieszczęśliwa wersja biednego Bruchalka. Potrzebuję mnóstwo wsparcia i ojojania, bo ten początek roku był dla mnie naprawdę mocno stresujący, niby jest lepiej, ale jednak czuje wyczerpanie. Roboty po kokardy i w ogóle...

PRZEJDŹ DO POSTA →

Chodzimy, chodzimy :)

 

Jak tylko wróciłam do domu, stwierdziłam, że morze fajne, ale helloł, jak odpoczywać to tylko aktywnie i jak aktywnie, to wiadomo - kochana Frau Be, ja wiem, ale co  zrobić, że moja aktywność to tylko pod górę :)))).  Jak nie umrę pięć razy wchodząc w pionie, jak nie podrapię sobie nóg i rąk, to nie czuję, że żyję . 

Tym razem było jednak delikatnie, bez szaleństwa. Poszliśmy sobie na piękny kamieniołom, bo kto był ten wie, kamieniołomy fajne są, a woda w nich jeszcze piękniejsza. 

Tam za drzewkami, widać Śnieżkę, ogólnie to miałam iść ostatnio na nią, ale zrezygnowałam, bo nie miałam chęci w upale wdrapywać się razem z tłumem innych ludzi, pójdę we wrześniu. 

Jejku jakież to było piękne i przecudowne miejsce - bez ludzi ;)))) no okej, potem przyszły trzy osoby, ale rozumiecie. Po tłumach nad morzem, a potem w innych miejscach, tutaj było po prostu idealnie. Woda, widoczki, cisza i spokój. Siedzieliśmy, herbatka, kawka, jedzonko i nic więcej nie trzeba było do szczęścia. Idealnie. 

Później pojechaliśmy w jeszcze jedno miejsce, ale tam nie było wchodzenia żadnego, tylko popatrzyliśmy na świetny kamień. 

Widzicie jaki wielki? Sądzę, że jest o wiele starszy niż to co jest pokazane na wyrytych datach.  Dookoła praktycznie nic nie ma i on, sam jeden. Fajny jest. 

    Nazwa owego kamienia jest doprawdy urocza i niezmiennie mnie rozczula - Czarcia maczuga. Coś pięknego. Jestem zachwycona. 

A na koniec pojechaliśmy zobaczyć Głazy Krasnoludków, ale miałam już trochę kilometrów w nogach, a było bardzo gorąco, do tych głazów trzeba było się wspinać, co normalnie lubię. Jednak nie po kilku godzinach chodzenia, więc troszkę średnio się cieszyłam widokiem i całą resztą. Aczkolwiek jeśli ktoś ma ochotę zacząć od głazów to szczerze polecam, ale nigdy na koniec wędrowania. Bo wtedy może być słabo :) 

PRZEJDŹ DO POSTA →

Sierpień - czyli ostatnia prosta...

 

Ostatnio gdzieś przeczytałam, że sierpień dla nauczycieli to jak niedziela w weekend. Ja wprawdzie jako nauczyciel się nie identyfikuje, ale będąc pracownikiem placówki edukacyjnej, mogę przyznać, że sierpień to niestety taka niedziela. Albo jak to lubię mówić, czuć już oddech września na karku.

Niby jeszcze odpoczynek, niby jeszcze jakieś wyjazdy, ale prawda jest taka, że wizja powrotu zbliża się nieubłaganie i cóż... 

Ale! No byłam nad morzem, pojechałam sobie na kilka dni z mamusią. O Jezusku, wyjazd z rodzicem, którego zdrowie nie do końca jest już takie, jak chociaż pięć lat temu, potrafi  być wyzwaniem. Naprawdę. Rolę się zmieniają, niegdyś to rodzic czuł odpowiedzialność, a później jakoś to się odwraca. Złapało mnie okrutnie, więc zamiast radośnie wygrzewać niczym jaszczurka na piasku, przeżywałam jak mrówka okupację, czy aby wszystko jest jak trzeba i co mogę zrobić jeszcze żeby było lepiej... 

W tym roku padło na Ustkę, no i muszę przyznać, że jest to miejsce, gdzie są najpiękniejsze i największe plaże, na których dotychczas byłam. Często jeździłam nad morze, nie jestem zwolenniczką wracania w jedno i to samo miejsce, bo i po co? Fajnie jest sobie zwiedzać różne miejscowości. Jeśli chodzi o samą Ustkę, mam co do tego miasteczka ambiwalentne uczucia. Z jednej strony jest to kameralna i niezbyt zatłoczona miejscowość, co za tym idzie, nie męczyły tłumy ludzi i odczuwalny ścisk. Z drugiej, brakowało mi takiego klimatu, który by sprawił, że czułabym się tam "swojsko", jak to bywało w przypadku innych miejsc. 

Fajna i uważam za ciekawy pomysł i chwyt złapania turystów, ta ruchoma kładka, która przesuwała się o każdej pełnej godzinie na 20 minut. Klimatyczne miejsce i coś innego, co przyciąga. mnóstwo turystów. 

 

Ustecka ławka w kształcie ust. Miłe nawiązanie do nazwy miejscowości, sama ławeczka malutka i postawiona w dosłownie randomowym miejscu, jakby komuś spadła z dźwigu i tak została;). 

Znalazłam dwa murale, ten pierwszy bardzo mi przypadł do gustu. Ma w sobie coś, co przykuwa od razu uwagę. Piękne wykonanie, na żywo naprawdę robi wrażenie detalami. Kolejne dzieło na ścianie to mozaika ze szkiełek. Taki na oko bohomaz, ale tam są ryby w różnych konfiguracjach. Ostatni jest dziwny, nie wiem, ten dom na domie wygląda śmiesznie? Nie wiem, co autor miał na myśli, ale nie wnikam. 

W Kołobrzegu mają zamek, a w Ustce ulepili ośmiornice :) Bardzo ładna i podobało mi się wykonanie. Wielu ludzi podziwiało i robiło sobie z nią zdjęcie. Lubię takie piaskowe "dzieła". 

Kiedyś usłyszałam, że być nad morzem i nie zjeść gofra, to się wręcz nie godzi, zatem zjadłam gofra na wypasie. Mogę powiedzieć - tradycji stało się zadość:)

Nadmorskie koty są po prostu wybitnie wielkie i grube. Naprawdę! One tam są gigantyczne, leniwe i tłuste. Chyba dieta rybna dobrze im robi..;)

Bardzo przyjemne miejsce do posiedzenia i jedzenia. Przepyszna ryba - ja ogólnie jestem fanką łososia, zatem nie trzeba było mnie długo przekonywać żebym chciała zjeść, było pyszne. Bardzo polecam to miejsce - Weranda się nazywa. Przemili pracownicy, ogólnie nie mam się do czego przyczepić. Porcje potężne. Jeśli chodzi o ceny.. jak się mieszka w Jeleniej Górze, to nie robią na nas wrażenia tak zwane "paragony grozy" nad morzem, u nas jest jeszcze gorzej:))). 

Tak więc, wyjazd nad morze mam odhaczone. A po powrocie do domu, co zrobiłam? Pobiegłam w moje ukochane górki. Bo przecież, wszędzie dobrze, ale w górach najlepiej. 

PRZEJDŹ DO POSTA →