Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kolorowanka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kolorowanka. Pokaż wszystkie posty

marca 01, 2018

marca 01, 2018

Trzy kolory

Trzy kolory



Czy zastanawialiście się kiedyś, ile kolorów wystarczy do malowania i stworzenia czegoś ciekawego? Jak to wygląda z tytułowymi trzema kolorami? Faktycznie, te wybrane wystarczą za całą paletę, jaką teraz oferują nam producenci? 
Postanowiłam sprawdzić, jak to wygląda w praktyce i czy dzieła stworzone czernią, czerwienią i niebieskim, będą na tyle ładne żeby polecić.


Przede wszystkim, zacząć należy od tego, że książka do rysowania, służy do tego, by nauczyć się podstawowych kresek. Tutaj nie samo kolorowanie jest ważne, a tworzenie. No i czy ktoś taki jak ja, czyli totalny antytalent artystyczny, potrafi sobie poradzić? 





Jak widzicie, mamy ładnie i przejrzyście wyjaśnione, w jaki sposób prowadzić długopis, by nasze rysunki osiągnęły zamierzony efekt. Niby tylko trzy kolory, ale jednak niektóre robią wrażenie, prawda? Ważne jest cieniowanie, kąt nachylenia i nacisku. Niestety, do tego droga daleka i dosyć trudna - przynajmniej dla mnie. Bo poczytać, popatrzeć to jedno, a wykonanie pokazuje brutalną rzeczywistość. No ale, nie ma co się zniechęcać, bowiem trening czyni mistrza. Chyba. Przynajmniej w niektórych przypadkach. Tak myślę. 
 Zatem jak było w moim przypadku? Czy niby prosta i ciekawa forma przypadła mi do gustu i przede wszystkim, jak opanowałam sztukę cieniowania, kreślenia i całej reszty? 





Powiem tak, wyglądało łatwo, a jak zaczęłam, to przestałam mieć takie zdanie. Niestety nie wszystko wychodziło tak, jakbym tego oczekiwała. Na szczęście zabawa była fajna, można sobie coś pokombinować, nauczyć prostych trików by stworzyć zwierzątka czy inne kształty, bez wielkich ceregieli. Nawet taki antytalent jak ja, załapał co i jak. 

Jest jedno ale, zabawa zbyt długo nie cieszy, niby stopień trudności rośnie, ale jednak nie absorbuje do tego stopnia, by chcieć wypełnić wszystkie strony i mieć z tego olbrzymią frajdę. Toteż, gdy tylko poczułam znużenie, odłożyłam książeczkę i po prostu o niej zapomniałam. 

Niemniej polecam, być może znajdą się fani tej formy, bo w końcu chcieć to móc. Widać moje wrodzone lenistwo do bycia artystą się uaktywniło.  


Tekst stanowi oficjalną recenzje dla portalu DużeKa

października 28, 2017

października 28, 2017

Magiczna Dżungla

Magiczna Dżungla


Pamiętacie jak nastała moda na kolorowanki? Nagle dosłownie wszędzie, można było natknąć się na cudowne książki, w których za sprawą kolorowych kredek mogliśmy stworzyć przepiękne dzieła. I tak naprawdę, nie mam zielonego pojęcia, kto i dlaczego stwierdził, że to zajęcie ma odstresować. No ale, nastała moda i spora część ludzi poddała się temu. Nawet Ja. W sumie nie do końca dlatego, że moda. Otóż zdradzę pewną tajemnicę. Nie umiem malować. Oprócz serduszek. Jednak ileż można dziabać tych serc? Dlatego, gdy moda wyszła naprzeciw mojemu antytalentowi, poczułam, że oto już mogę całkiem legalnie, zaprzestać podbierać malowanki moim bratankom i nabyć coś dla dużych dzieci.

W taki oto sposób trafiła do mnie Magiczna Dżungla, wydawnictwa jedne przez drugie, wypuszczały coraz to lepsze egzemplarze. Ja tylko mogłam zacierać łapki, zaopatrzyć w kredki i kiedy odebrałam swoją kolorowankę....

.... Własna, rodzona MATKA mi ją odebrała.... 





Tak, taka jest brutalna prawda. Malowanka tylko przez chwilę cieszyła moje oczęta. Już, już widziałam, jak zasiadam, jak wypełniam kolorami białe pola. Jak w czarnych konturach tworzę przepiękne dzieła sztuki. Kredki przygotowane. Ja też!

Niestety, nie przewidziałam jednego. Pazerności własnej, w dodatku rodzonej matki. Nie wiem, nie mam pojęcia, gdzie popełniłam błąd, ale jednak. Zostałam brutalnie pozbawiona malowanki. Dlaczego?

„ Bo Ty i tak nie umiesz kolorować, JA zrobię to lepiej".

Nie wiem, czy zrobiła lepiej. Czasem, gdy nie widziała. Sięgałam po nią, kartkowałam i wyobrażałam, jakich ja użyłabym kolorów....





Sami popatrzcie, czego zostałam pozbawiona. A tak bardzo chciałam poddać się kolorowaniu. Nie, nie mogłam. Bo przecież jeszcze bym wybrała nie ten kolor, co trzeba, I małpa byłaby czerwona zamiast brązowa.

Niestety przyznać muszę, efekt jest całkiem całkiem. Magiczna Dżungla ożyła. Dzięki kilku kolorom przestała być tylko białym papierem z czarnymi konturami.

Czy spełniła swoje zadanie odstresowania? Chyba tak. Sama tego nie doświadczyłam, ale mama siedziała przy niej godzinami.





Jedyne czego obie nie przewidziałyśmy, to tego, jak marne teraz produkują kredki. Dokładniej, jakie mają beznadziejne barwniki. Nie wiem, jakiej firmy kupować, by efekt był bardziej soczysty. Może macie swoich ulubieńców? My zakupiłyśmy już najróżniejsze i naprawdę nie z tej niższej półki. Niestety, to nie jest to, czym malowałam w czasach dzieciństwa. Jeśli macie sprawdzone i możecie mi coś polecić, bardzo proszę.

A Magiczną Dżunglę polecam każdemu, jak widać, wiek nie ma znaczenia. Miała być dla mnie, a obeszłam się tylko widokiem z daleka.



Tekst stanowi oficjalną recenzje dla portalu Papierowy Pies.
Copyright © Niekończące się marzenia , Blogger